kontento ka na ba kung anung meron ka? masaya ka ba sa mga ginagawa mo?
minsan sa ating buhay ay nakakaramdam tayo ng kalungkutan. kalungkutan na nanggagaling sa mga pangyayaring hindi natin magustuhan o matanggap. mas napapansin natin ang mga kabiguan at kalungkutan kesa sa masasayang pangyayari.
ang hirap tanggapin.. marami kang kaibigan pero hindi mo naman maramdaman ang presensya nila. tila isa kang naghuhumiyaw na makita nila subalit para kang piping hindi rin nila naririnig.
ang pagiging mapag-isa ay nagpaparamdam sa ‘kin ng lubos na kalungkutan.
KALUNGKUTANG NAiS KONG iSUMPA DAHiL HiNDi KO NAMAN SiYA KAiLANGAN.
akala ko makukumbinsi ko ang sarili ko sa simpleng ays kendi. akala ko ‘pag sinampal ko ang sarili ko e magigising na ako sa isang masamang panaginip.
AKALA KO LANG PALA.
LAHAT PALA TALAGA NG AKALA AY MALi.
SANA PWEDENG iBALiK ANG PANAHON. NA MAGiNG iSANG BATA ULiT AKO. SA SiMPLENG LOLLiPOP LANG AT LOBO E KONTENTO NA KO.. KAHiT MAG-iSA AKO.
pero hanggang SANA na lang ako..
SANA.. SANA.. SANA..
ngayon ko lang napagtanto. dalawa pala ang uri ng tao.
iSANG NANG-iiWAN(/umaalis) at iSANG NAiiWAN.
“swerte ko nga naman. ako ang naiiwan..”
PERO KAHiT MAHiRAP MAG-iSA, MASARAP AT MASAYA PA RiN MABUHAY!
“hindi lungkot o takot ang mahirap sa pag-iisa kundi ang pagtanggap na sa bilyon-bilyong tao sa mundo, wala man lang nakipaglaban upang makasama ka.” – BOB ONG
(kampay! 
)
[05.01.09]
