BULILIT :)

“Life is a big redundancy of what you make it.”

Hays. Nalalabi na ang oras ko. Ilang araw na lang magpapasukan na.. pero hanggang ngayon wala pa din nagbabago sa buhay ko. Paulit-ulit na lang. Nakakapagod. Nakakasawa…

Labinlimang taon na kong epal at pabigat. Ang tanda ko na pero parang wala pa ring saysay at patutunguhan ‘tong “buhay” ko..

Mukha na kong timang. Palagi na lang nakahilata, nakaupo, nakahiga. Kain – tulog – computer. Nakakapagod na din maging tamad. How ironic? Pero totoo.

Pathetic…

Kikilos lang ako ‘pag gusto ko. Kikilos lang ako ‘pag inutusan ako. Pero magdadabog pa yan.

“Anu ba?! Kelangan pa ba yan mga yan?! BATUKAN KAYA KITA!! MAG-ISIP KA NGA!!”

Kelangan ko na ‘tong gamutin. Baka lumala pa lalo ‘tong sakit ko – ang KATAMARAN.

“Kapitan Sino!! HELP!! Haha!”

Kaya napagdesisyunan ko maging masipag naman kahit papaano. Iiwasan ko na yun paghihilata at paghiga sa sofa. Haha! Para naman pumayat-payat pa ko. Bwahaha.

Saka feeling ko nabo-bobo na ko.(kelan ba hinde?)

Sabi nga nila, mas lapitin ka sa sakit kung tamad ka.

Napagtanto ko na din kasi wala akong patutunguhan kung parati na lang akong ganito.

Saka ayoko naman maging babaeng bersyon ako ni Juan.

“ANO KO? JUANA TAMAD??! NO WAY!!”

Siguro ito na talaga! Ito na ang panahon. Gawin ang mga dapat gawin. Tapusin na ang dapat tapusin. Kelangan kong mabuhay ng matiwasay at hindi tulad ngayon.

Pero…

Bukas na lang… Katamad e… Hahaha!

Paalam!

[05.26.09 - 08:26 pm]

“Life is so unfair.”

Palagi ko na lang naiisip. Bakit nga ba ganun? Wala sigurong magiging fair o magpapantay? Parating may lamang o kulang.

Aminado akong madami akong hinanakit sa buhay. Kaartehan. At demanding akong nilalang. Hindi ko lang sinasabi pero sa loob-loob ko, nagwawala na. Nagpupumiglas na masabi kung ano man ang nararamdaman at gustong sabihin.

Hindi ako masalitang tao. Kinikimkim ko lahat ng nararamdaman ko. Kapag hindi ko na kaya, bigla na lang sasabog. Makikita mo na lang ako nasa sulok.

Kadalasang sinasabi nila matapang ako, malakas. Pero nagkakamali sila. Oo. Pinipilit kong maging malakas kahit alam kong hindi ko na kaya. Kadalasan pa nga, ako na ‘tong may problema, ako pa nagpapalakas sa ibang tao.

Ang hirap din minsan. Akala nila, sa kadahilanan matapang ako, na kaya kong dalhin ano man ang nararamdaman ko, wala na kong maasahang tao na makapagbigay ng lakas ng loob.

“Parang sa isang iglap, nawalan ako ng kaibigan o kakilala. Mistulang ako’y isang estranghero na napadpad kung saan.”

Alam ko masamang umasa. Pero totoo naman na ‘pag may ginawa kang isang bagay, maiisip mo pa din na sana may kapalit.

“Puro na lang ba ako? O sadyang walang taong gustong magpalakas at dumamay sa ‘kin?”

Pero kahit ganito ang buhay ko, masasabi kong masaya pa din ako.

CHEMPRE!

Lalu na’t napatunayan kong may isang tao pa rin na nagtitiyaga at nakapagbibigay ng saya at lakas ng loob sa ‘kin.. (Hmm.. Alam mo naman kung sino ka. )

Saka hindi naman talaga lahat ng gusto natin pwedeng makuha.

Katulad lang din naman na: hindi lahat ng gusto nating pagkain e makakain natin sa parehong panahon. Isa-isa lang. Dapat tayong makuntento kung anu man ang meron tayo.

“It’s not counting what we have; it’s loving what we have.”

Haaays. Ganito talaga ang buhay. Up and down. Parang gulong.

Paikot-ikot hanggang sa mahilo ka.

Kagaya ngayon, hilo ka na sa pinagsasabi ko. Hahaha! Behlaat!

[O5.16.09-9:12pm]

Mas enjoy talaga ako pag nagko-commute lang kame. Mas madame akong nakikita at napapansin.

Katulad kanina, habang papunta kami nina Mama sa … kung saan man ang mararating. May nakita ako. Onga pala, badtrip! Umulan na naman kanina. Haays! Kawawa naman si Inang Mundo, sira na… So, kung kayo e maglalamyerda, ‘wag nyong kalilimutang magdala ng payong! Mahirap na. Naranasan ko nang mag-mukhang basang sisiw. Ang lagket!! Saka yung may mga MOTOR dyan, magdala na kayo ng kapote! (MAY TAMAAN SANA.. )

Ayun. Balik tayo sa magiging kwento ko. Ang daldal ko talaga. Haha!

Hindi ko alam kung matutuwa o maaawa ako sa nakita ko. May nakita kasi akong tatlong lalaki, siguro matanda lang konte sa ‘kin. Hindi ko din sigurado kung magkakapatid ba sila… Para kasing magkakasing edad lang sila e. Baka barkada?

Natuwa ako kase… Alam mo yun? Kahit umuulan tuloy pa din sila sa pagtitinda. Ang sweet nga nila e. Yun dalawa, taga-hawak nun pagkaing nilalako nila tapus yun isa naman ang taga-hawak nun payong. How sweet, diba?

Naawa naman ako kasi kahit ang lakas na nun ulan, tuloy pa din sila. Sigurado ako, basa na sila. Kase hindi naman talaga sila magkakasya sa iisang payong at malakas pa ang ulan at hangin. Kung mag-isa ka lang e mababasa ka, paano pa kaya sila na tatlo??

Pero parang naramdaman ko yun determinasyon nila na maibenta at maubos kung anu man yun tinitinda nila. Galing ko no? Psyche yata ‘to. Ngak! Kapal ko talaga. Haha! Sige, manghuhula na lang.

Nakakainggit naman sila, kahit mahirap kung anu man yun ginagawa nila… Tuloy-tuloy pa din sila at SAMA-SAMA…

Nakakapagdagdag ng lakas ng loob kasi yun alam mong may kasama ka. Kahit alam mong mahirap ang gagawin mo/nyo, atleast hindi mo maiisip na wala ka man lang nakasama sa pag-gawa ng isang bagay. Enjoy yata yun may ka-chikahan ka at kakulitan.

(Onga pala, nakakatuwa sa panahon ngayon, may mga kabataan pa rin na matino ang pag-iisip. Wala lang. hahaha. )

Hmmm…

Ako kaya?? Kelan ako makakahanap o makakakilala nang ganun klaseng mga tao/kaibigan? Pero hindi literally na magtitinda kame habang umuulan. Haha! (Pero pwede din, malay natin. Haha. ) I mean yun kahit sa hirap o ginhawa may makakasama ako…

Haayss… Wala lang nagdrama at dumaldal lang. Hahaha.

[05.13.09]

Ang buhay ng tao paiba-iba. Ang alam natin kung ano ang naumpisahan dun na rin magtatapos, pero hindi pala. May mga bagay-bagay na dapat natin intindihin kung bakit nagkaganun. At mga kailangan natin isakripisyo.

Wala nga talagang permanente sa mundo. May mga bagay talaga na hindi para sa ‘tin. Pero kahit ganun, hindi ko pa rin makakalimutan na minsan akong naging masaya at nakadama ng FULLFILLMENT.

May panahon na akala ko kontento na ako at masaya na ko sa isang bagay. May mga pangarap at gusto kong gawin pero sadyang mailap ang tadhana. Kung ano ang gusto mo, yun pa ang hindi mo makuha-kuha. Para kang naglimas na tubig-baha.

Pero kailangan nating maging mapagpasensya. Hindi man tayo makuntento kung anu man ang estado natin. Ayos lang! May mga bagay pa din naman na nakapagbibigay sa atin ng tuwa at saya, na dapat nating ipagpasalamat.

Kailangan nating masaktan at madapa kahit hindi natin gusto. Pero sabi nga nila, hindi ka magiging matatag o matagumpay kung hindi natin ito pagdadaanan.

HIRAP MUNA BAGO SARAP. Iyon ‘yon e!

Basta darating din ang tamang panahon. Kapit lang tayo! CHILLAX!!

“Sumabay.. Sabay lang.. Kaya lang nakakapagod nang sumabay sa agos ng buhay.. Pero kaya pa.. KAKAYANIN!! *Hiyaah!* HAHA!! ”

[05.10.09]

Sa umaga: “Anak, gising na.. alas diyes na o. Tanghali na. Bumangon ka na dyan.”

Kapag nagkocomputer: “Tigilan mo nayang pag-kocomputer! Kanina pa! Tingnan naten kung hindi lumabo yan mata mo!”

Kapag nasa kwarto: “Bumaba ka na dyan, kain na.”

Kapag na-late umuwi galing sa school (o gala): “Anong oras na?! Bakit ngayon ka lang?!”

Palagi na lang ganito ang eksena sa bahay namin. Nakakasawa na. Kapagod. Daldal nang daldal ang nanay ko, parang sirang plaka! Halos kabisado ko na ata mga sermon nya e. Araw-araw may misa!

Minsan naiisip ko, buti pa sya kahit magulo at pasaway kami ng kapatid ko.. Hindi nya kami nagagawang iwan kahit galit na sya.

“Oo na! gagawin na nga e!”

Hindi ko din maiwasan minsan na masagot sya nang pabalang. Nadala lang ako..

Pero hindi yun excuse para gawin ko yun. Alam kong mali ang nagawa ko.

Ang totoo nyan, pag alis nya.. Naiiyak na lang ako kasi alam kong nasaktan ko sya sa nagawa ko.

Galit na galit ako kapag nasisigawan at pinapagalitan nya ko. Pero naiintindihan ko naman sya, kahit masama ang loob ko…

Masama ang loob?? Ako pa ang may ganang sumama ang loob?? Oo. Walang hiya at hindi ako mabuting anak. Kasi wala akong UTANG NA LOOB sa kanya. Ako na nga ‘tong inaalagaan ako pa ang nagagalit.

Minsan iniisip ko.. ano kaya kung isang araw umalis o wala sya? E di masaya yun! Walang maingay sa bahay. Walang manok na putak nang putak.

Pero nung nangyare yun, nawalan ng saya araw ko. Hindi ko din pala kayang wala sya. Hindi ko pa pala kayang tumayo sa sarili kong mga paa. At HINDI AKO SANAY NANG HINDI KO SYA NAKIKITA.

Sya nga lang ang taong WALANG DAY-OFF at WALANG SUWELDO sa mga bagay na ginagawa nya para sa amin.

“Ma…

HAPPY MOTHER’S DAY!! ”

“…pero sa lahat ng chop-chop… IKAW ANG BUO. ”

(hahaha. ginaya ko sa Lactum. BATANG LACTUM E! )

“LABYU MA.. :*”

PS. Nuod tayo nun BFF. Treat mo ha?

*Happy Mother’s Day sa lahat! *

[05.10.09]

kontento ka na ba kung anung meron ka? masaya ka ba sa mga ginagawa mo?

minsan sa ating buhay ay nakakaramdam tayo ng kalungkutan. kalungkutan na nanggagaling sa mga pangyayaring hindi natin magustuhan o matanggap. mas napapansin natin ang mga kabiguan at kalungkutan kesa sa masasayang pangyayari.

ang hirap tanggapin.. marami kang kaibigan pero hindi mo naman maramdaman ang presensya nila. tila isa kang naghuhumiyaw na makita nila subalit para kang piping hindi rin nila naririnig.

ang pagiging mapag-isa ay nagpaparamdam sa ‘kin ng lubos na kalungkutan.

KALUNGKUTANG NAiS KONG iSUMPA DAHiL HiNDi KO NAMAN SiYA KAiLANGAN.

akala ko makukumbinsi ko ang sarili ko sa simpleng ays kendi. akala ko ‘pag sinampal ko ang sarili ko e magigising na ako sa isang masamang panaginip.

AKALA KO LANG PALA.

LAHAT PALA TALAGA NG AKALA AY MALi.

SANA PWEDENG iBALiK ANG PANAHON. NA MAGiNG iSANG BATA ULiT AKO. SA SiMPLENG LOLLiPOP LANG AT LOBO E KONTENTO NA KO.. KAHiT MAG-iSA AKO.

pero hanggang SANA na lang ako..

SANA.. SANA.. SANA..

ngayon ko lang napagtanto. dalawa pala ang uri ng tao.

iSANG NANG-iiWAN(/umaalis) at iSANG NAiiWAN.

“swerte ko nga naman. ako ang naiiwan..”

PERO KAHiT MAHiRAP MAG-iSA, MASARAP AT MASAYA PA RiN MABUHAY!

“hindi lungkot o takot ang mahirap sa pag-iisa kundi ang pagtanggap na sa bilyon-bilyong tao sa mundo, wala man lang nakipaglaban upang makasama ka.” – BOB ONG

(kampay! )

[05.01.09]