I JUST Need This.

Ang akala ko, paglagpas ng paa ko, tapos na. Masaya na. Hindi pa pala. Mas malala.

Paglagpas ko pala, mahirap pa din malaman kung saan ako mapupunta. At ang mga susunod ko pang ihahakbang ay hindi ko pa rin malaman kung may patutunguhan nga.

Nandun ka sa pagbabago. Pagbabago ng hininga mo, ng utot mo, at ng pagtae mo. Hindi pa talagang natatapos ang kahapon at ‘di pa nangyayari ang hinaharap.

Pero kahit ganoon, unti-unti kong inaangat ang paa ko. Dahan-dahan. Kahit mahirap. Dahil takot akong walang marating. Takot akong walang patunguhan.

Ang hirap pala ng ganito. Hindi mo alam kung saan ka pupunta. Kung mabilis ba o mabagal. Kung sa kaliwa o sa kanan. Nakakalito.

Sawa na ko sa pressure.

Hindi ko kailangan magmamadali.

Kailangan ko lang masiguradong may patutunguhan nga ko.

Hindi ang nanay o tatay mo ang magdedesisyon.

Hindi ang kapatid o guro mo ang magiging bida sa buhay mo.

Ikaw. Wala nang iba.

Kaya responsibilidad mo kung ano ang mangyayare sa buhay mo.

Kung mamamatay siguro ako ngayon, tingin ko hindi ko pa nagagawa ang lahat ng gusto ko.

Marami akong gustong gawin pero hindi ko magawa. 

Pakiramdam ko, nasa bilog ako. Paikot-ikot lang. Paulit-ulit.

Ito pa rin ‘yon.

Nag-iba nga lang ako, nag-iba ang lugar, nag-ibang panahon. Pero ito pa rin.

Kaya tingnan mo ang buhay mo. May patutunguhan nga ba? O baka wala ka lang din marating.

Paikot-ikot lang.

At hilo ka na sa pinagsasabi ko.

RD. 11.09.09

OCTOBER 1, 2009 - THURSDAY

Akala ko hindi na matutuloy yun pinplano ng mga classmate ko na tumulong para sa relief operation(yun ba tawag dun?? :P). Kasi tinetext ko si Ancla kung ano oras at saan e hindi nagrereply! ‘di tinawagan ko na sya sa phone. Natatawa ako, kung hindi pa ata ako tumawag para manggulo e hindi pa sya magigising. Tas 9:00 am daw ang call time e 9:30 na! Hahaha. Kahit kelan talaga. Nung una pa nga, parang tinamad na ko. Sayang naman yun bihis ko, hahaha. Hmm. Kung pumunta na lang kaya ako ng skul, kaya lang baka hindi din ako papasukin ni Manong Guard. So ayon, hintay-hintay pa.

Patience, I need you right now! As in now na! Hahaha.

Tiingg! Buti na lang naalala ko si JC! Wohoo! Kaya ayon, tinext ko sya kung tuloy ba yun alis. Buti pa si JC nagreply kagad gamit yun cellphone nun sister nya. Ayon. Sabi ko kita-kita na lang sa skul

Ako’y papanaw na este aalis. Hahaha. Nakakatawa, sa Kapampangan ganun yun term nila pag may aalis. :PP Nakakamiss din pala. Tagal ko na din hindi naglalakad dun sa may South / Mang Inasal / Munsisipyo. Hahahaha. As if naman. 1 week lang naman nawalan ng pasok. Tas habang naglalakad ako nakita ko yun mga volunteer sa tapat ng Munisipyo, nagbababa ng mga plastic. Siguro yun na yun ididistribute.

bulilit,bulilit..

Hahaha. Para naman akong bata na inabanduna. Mag-isang naglalakad. I hate it. Nakakailang kasi minsan, lalu na pag ako lang talaga mag-isa lumalakad. Hmp! Tinitingnan ako bawat madadaanan kong tao. Huh? Do I know you?? Ganun ang drama ng lola nyo. Hahaha. Ang luwag-luwag pa naman ngayon dahil sa walang pasok, kaya parang ang liit-liit ko. Sabagay hindi naman ako katangkaran. ?

Ayon. Nakarating sa skul, nakita ko kagad si Kort. Tas andun na din pala sina Aldrin, Keena, Haydee, Roanne, Vane, Mylene. Tas taannaaaan!! Nakita ko ang mga shers naglalaro ng basketball. Hahaha. Nakakatuwa. Para silang mga student. At ang aking tay nakashort, t-shirt at rubber shoes! Maglalaro talaga. Nakakatuwa. Halatang naglalaro sya dati ng basketball. Yieie. Tay u.. Nakakatawa din si Ser Cabral! Naka-jersey talaga! Hahahaha. Tas nag one-on-one pa ata sila ni tay. Pinanuod ko lang sila. Nakakatuwa kase.

Waiting in vain.

Sa wakas! At dumating si Ancla(kasama si Darrel). Hahaha. At sakto, paalis na din sina Roanne. Chalen. May service pa sila papunta dun. Naglakad kame papunta sa may Mang Inasal, nakita na din namin si CJ!

Tawid-lakad-tawid-sakay.

Ampness! Ang inet! Hahaha. Grabe. Ang lagkeeet ng feeling! Para kaming ginigisa sa loob ng jeep. Hahaha. Tas antrapik pa.. Haays. Tagal. Si Darrel nga nakaidlip pa e. Sabi ko na e. Pagod. Hahahahahaha.

Bumaba na kami sa may Chowking. Sa Marulas ba yun? Basta, before Fatima. Lakad, as usual. Nakakatawa. Hahahaha. May nakasabay kami na mga babae at 2 batang babae. Natatawa kame kasi ang ingay! Nag-aasaran pa. Ungguy si  . *repeat as long as you want, then fade. Hahahaha. Tawang tawa sila. Kasi inasar ko si Darrel. Sya yun sinabe ko. Pasaway! Peace, yo!

Nakarating na rin sa wakas sa Red Cross. Nagkahiyaan pa nga kasi mga first time kami na tumulong o mag volunteer. Pero atleast inapproach na den kami. Nakakahiya. Hahahaha. Naunahan pala kami nina Roanne. Tas umakyat kame sa second floor(malamang). Dun inabutan namen sila na naglalagay ng mga damet sa plastic. May mga ibang tao din pala. Halo-halo. Sabi 2 pair kada plastic-1 pair para sa nanay at ganun din sa tatay. Di ayon. Pero naubus na kagad yun mga damit pambaba. Kaya tinigil na namen yun at nagrepack naman kame. Sa 1 plastic ulet(na may mga damit na)2 canned goods, 2 noodles, 2 bottled, & 1 plastic of rice. Hahahahaha. Para kaming mga timang. Nag-uunahan. Kalalagay palang nun 1 box ng bottled water, paglingon ko ubus na! Hahaha. Tas nag-aasaran din kame, kung baket parang namumutok yun bulsa ni ganito, kasi may kinupit. Yun mga ganon. Binigyan din kame ng mga biscuits. Kaya lang mas lalu lang akong inuhaw. 

Sumunod nga pala sina Sen, Alej, Grace, Danriz, at Ate Renchie.

Nun wala pa kaming ginagawa. Pinaupo na muna kami ni Ate(hindi ko nalaman name nya e). Basta ayon. Nagbilangan. Hahahahahaha. Antagal namin dun. Kasi nagkaron ng doble o nagkakasabay magsalita. Kami lang naman. Yun mga nauna. Hahaha. May mga taga-Fatima, PUP, nakalimutan ko yun isa. Hahaha. Tas yun isang girl from Pampanga pa sya. Pero sa Fatima sya nag-aaral. Bale, 32 pala kami lahat.

Pang-6 nga pala ko. Wala lang. Eps ko lang.

Balik ulit sa repacking. Nun wala na ulit. Hahaha. Pinaupo na kame. Kaya pala nagbilangan. Magpapakilala! Amp! Pang-6 pa naman ako. Hahaha. Pero buti na lang sa last number nag-umpisa. Sasabihin daw yung: name, age, school, favorite color, kamukang artista/favorite cartoon character. Nung ako na…

Rose Dyane Nunag, 15 yrs old., St. Louis, blue, kamukang artista?? hmm. wala po. magiging bagong artista. Weeee! Umuwi ka na lang! Hahahahaha! Kurne.

Ayon. Lunch na den. Kaya pinakain na din kame. Nakakatuwa. Pwede palang corned beef na may sitaw. At inpernes, masarap! Yumyumyum. Pero nun pagbalik namen wala na kaming magawa. Hahaha.  Tingin-tingin lang. Nun may dumating nang bigas! Whooo! ENGE!! AKO DEN. Hahahaha. Pero nun 2nd na humingi ako, may butas! Sempre hindi pwedeng ilagay yun. Kase matatapon lang dun sa plastic. Kaya binalik ko ulit kay Kuya. Tas nun bumalik sya. Kainesss! Hahaha. Inasar pa ko. Kasi saken nya din binigay ulit. Hmp! Hahahaha.

Ayon. Asaran na naman. Nakakatawa. May mga underwear din na binigay. Yun isa nga dun shining and gliterring pa nais. Natatawa na lang kame. At inaasar si Alej!

Ayon. Wala nang ginawa, saka past 1 na din ata? Kaya napagpasyahan namin na umalis na. Tutal hindi naman kami makakasama sa medical mission(na hindi din naman natuloy). Ayun. Uwian na! Pero kaming 4 lang nina CJ, JC, Ancla ang umuwi? :)) Naiwan pa din sila.

Nakakapagod. Pero sempre mas nakakatuwa. Kakaibang experience ‘to!! For the  first time, nag volunteer ako!! Ang saya!! Pag naiisip ko yun ginawa namin. Nawawala yun pagod. Napaka-fulfilling!!

Photos: http://rosedyane.multiply.com/photos/album/20/Red_Cross

september 25, 2009-friday

kanina ko na lang ulit naranasang tumawa ng malakas. as in malakas! yun halakhak ba tawag dun? basta kung anu man un. nakakatawa. kala ko matatapos ang araw na ‘to na nagmumukmuk ako. hahaha. buti na lang hinde.

after class kanina, niyaya ko si ancla na punta sm. kasi gusto kong makalimutan yun nangyare kaninang umaga. haays. nakakainis kasi e. kaya pala bigla kong naisip kagabe, bago ko mahiga na baka nga hindi kami matuloy bukas(saturday). ako kase, pag bigla kong naisip at naramdam. walng palya! nagkakatotoo. hirap pala ng ganito. nakakapraning. kasi lahat ng maisip mo, nagkakatotoo!

pero sinabi ko din naman sa sarili ko na: “ok lang yun. asahan mo na na mangyayare. sanay na din naman ako e..” e kaya lang!! amp! totoo nga. iba pa din pag nandyan na. it hurts you know? hahaha. haays. nun makita ko pa lang sya e. iba talaga pakiramdam ko. ang seryoso kasi.. ayon. kaya tama nga ko.. tas inakbayan pa nya ko, at may bad news nga daw sya.? ayon.sabi ko na lang. wag na. alam ko na. di umalis na ko..

habang naglalakad ako pabalik sa room. juskoday! tutulo na yun luha ko. hahaha. ayon. kaya pagbalik ko sa upuan ko, ayun. hindi ko na kayang pigilan. naiyak na ko.. buti na lang hindi nahalata..

ayon. napansin nga pala ni renz, na katabi ko, baket daw ang tahimik ko? hahaha. nakakagulat. hindi siguro sya sanay na tahimik ako. LOL.

badtrip. ang aga-aga..

pero ayon. nun nahimasmasan na ko. naisip ko na kelangan kong intindihin. biglaan yun e. nakakainis lang. kung kelan ok na lahat, saka pa hindi matutuloy.. 

 kaya ayon. uki na ko. hindi na ko badtrip sa nangyare. siguro sa sobrang busy, nakalimutan ko na..

ayon. e kaninang uwian. ang kulet ko kasi e! kahit na masama loob ko, pinuntahan ko pa rin sya.. itatanong ko kung pwede na lumabas kame. tutal hindi kame tuloy bukas. e kaya lang! ang malas talaga!! hindi daw pwede! at may laro daw kasi sila.. haays. di ayon, umalis na lang ako.

amp!! buset!! muntik ko nang maibato nga cellphone ni alfred nun e! nakakainis kasi. baket nya sa upuan ko nilapag yun cellphone nya??? may upuan sya! dun nya ilagay!! hahaha. ang int ng ulo. hahaha. natakot siguro si renz. hahaha. tinanong nya kasi kung anong nangayayare sa ken. hahahaha. :))

so ayon. tas nakita ko pa syang pauwe. natatawang naiinis ako. para kasing nagtatago?? hahaha. basta yun. tas nun tinawag nya ko, e mainit ulo ko, may sasabihin ata? e kaya lang alam nyang tampo ko. kaya ayun. di nya na tinuloy..

sorry..

pero kahit ganun buti na lang naging uki ako bago umuwe. hahaha. ansaya. tawa kami ng tawa. :))))) nakakatawa naman kasi pinag-uusapan namen. medyo kadiri nga lang! tungkol sa UTOT!! hahahahaha. ambabaw ko. dun lang tawang-tawa na ko!! hahahahaha.

saka atleast nakabonding ko na din sina cj at ancla. kanina na nga lang ata kami ulit nakalabas na kaming 3.

ayon. SALAMAT SENYU! PATI KINA JC, KURT AT HAYDEE! NA NAKITA KAME. HAHAHA. PATI KAY ATE NA MA- P.R. SA NESCAFE! :)

naisip ko tuloy habang pauwi ako, na hindi sa lahat ng panahon alam ng mga kakilala o kaibigan naten na kelangan natin sila.. kaya kung minsan pakiramdam naten nag-iisa tayo, mali pala yun. pwede ka naman lumapit sa kanila kung nangangailangan ka ng makakasama. DON’T STRESS YOURSELF na kakaisip na nag-iisa ka. hindi lang ikaw ang tao sa mundo. at may kani-kanila din silang buhay.

ngaakkk! anlayo ata ng pinagsasabi ko? hahahaha. :))

pero ngayon, uki na ko. at uki na uki na ulit kame. ansaya! hindi ko naman kayang matutulog na masama loob ko e. kaya nag sorry na din ako sa ginawa ko kanina.. saka meron naman kame bukas e! pag-uwi nya.

at ako daw ang BOSS!! yeheeeeey!! 

ayon. wala lang. nagblog lang. hahaha!

ang daldal ko talaga! :))

UTOOOTT!!

WAAAA!! Hahaha. Sa wakas at natapos na din ang UPCAT!

What: UPCAT

Where: NIGS, UP Diliman

When: August 1, 2009 , 6:30 am

Ahahaha. Grabeng experience ang nangyare sa ‘ken! ASH IN GRABE! Hahahaha.

Hindi lahat ng surprise, nakakatuwa.

So ayon. Sabi ko magrerebyu ako kahit kaunte. Tutal inuwi ko yun Physics book ko, kase sabi ni Sir. Basahin namen. Baka kasi magbigay na naman ng SURPRISE QUIZ e. Pero mukhang malabong maulit yon. Kase nalaman na namen ang balak nya. Hahaha. Gayunman, [Naks!] magbabasa pa din ako. Hahaha.

Ayon. Kaya lang sa kadahilanang MABUTI AKONG BATA. Hahaha. Tinamad na ko!! Waaa! Kasi naman hindi ko alam kung saan ako mag-uumpisa. Baka nga nag-review ako e wala naman lalabas sa exam yun mga binasa ko. So ayon. Nauwi sa… WALA NA NGA, WALA.

So ayon, sa sobrang ANTUKIN ko na din. Bwahahaha. Pag higa sa kama e bagsak na ko. As in nakahilata. Hindi kasi ako nakatulog nun hapon. Lumabas kasi kami. Tas in-alarm ang celpon ng 3:00 am. Whoaah! HINDI AKO EKSAYTED!! Hahaha. Chalap tulog ko. Pero naunahan ko ang alarm ng cell ko. Bago pa kasi mag-alarm e nagising na ko. Hahaha. Ganyan talaga ako pag alam kong aalis. Owtowmatik. Hahahaha. ADIIIK!!

Habang papunta na kame, dun pa lang ako kinabahan! Juskoday! Ako lang ata ang hindi seryoso sa pagkuha ng UPCAT! Kaya napa-pray na lang ako, kasi wala talaga akong binasa kagabe.. Puro STOCK! Hahaha. Buti sana kung may ganun ako e. Hahahaha. Bahala na.

Grabe pala talaga. Andameng TAO!! Nun pumunta kasi kame para malaman kung saan yun bldg. ko e kaluwag-luwag. Hahaha. Pwede ka atang magpatintero sa daanan. Hahaha. Pero atleast ang UP e talagang prepared sa mangyayare. May mga parang enforcer na pwedeng pagtanungan. At may signboard na nakalagay. Parang wala din kasi nun pumunta kame. Kaya ayon. Mabilis din lang kameng nakarating sa bldg.

Akala ko pa sobrang aga ko. Mga 6:00 lang kasi nasa UP na kame. Pero hindi pala. MAY MGAAAA MAS MAAGA pa sa ‘ken. Hahaha. Buti na lang.

Kasi may pila e. Parang mala-first come, first serve. So ayon. Iniwan na ako ng aking mudra, padir at kapatid ko. Hahaha. WAWA. Pero bago naman sila umalis e pinapasok na din kame. Sa loob na kami naghintay. Ayon. Nakatayo kame habang naghihintay. Hahahaha. May kumausap din pala sa ‘ken. GIRL.

Tinanung lang naman kung saan akong galing school. Semperds, proud Louisian. Hahahaha. Kaloka.

Ayon. Madaming gwapings! Hahaha. Arti. MAY NAKITA PA KONG KAMUKA NI ELY BUENDIA! WAAAAA! ANG TANGKAD AT ANG GWAPO. HAHAHAHAHAHA.

Sa sobra ko atang kaba. Me ganon!? Hahaha. Na-wiwi na ako. Hahahaha. Antagal ko din pinigil yun wiwi ko. Hahaha. Saka lang ako nagpaalam nun pinasok na kame sa room. ROOM 127! Hahahaha. Kaya lang malay ko bang mag-uumpisa kaagad. HMP! Sabi nun lalaki sa labas bilisan ko daw at mag-uumpisa na nga. Di ako napatakbo na. HMP TALAGA! E nakita ko pang nag-uusap yun 3 proctors. HMP talaga. Hahaha. Napamadali pa ako. Hahahaha. Pero uki lang. 45 students nga pala kada room.

So ayon. Nag-start ng magsabi ng mga rules at gagawin yun proctor. Bla bla bla. Hahaha. Dami e. Tas strict sila. Yun mga bag, nilagay sa unahan. Ang iniwan lang sa desk e yun test permit, 2 pencils, eraser at snack. [Yun snack ko e hindi ko man lang nahawakan. Hahaha. Magkakagana ka bang kumain e may time limit?! Hahaha. ] Bawal buksan yun booklet at silipin kahit kukunin mo yun answer sheet! So, sulat-shade, sulat-shade. Hahaha. Ganyan ang nangyare. Hahaha. Parang sa NCAE lang din e. Pero mas konti. Hahahahaha.

So ayon nag-start na. Nalimutan ko kung anong tawag dun sa 1^st part. Basta Eng. & Fil. Meron yun hahanapin mo yun mali. O kaya naman, yun tamang gamit ng word. Kung past or present tense. Yun mga ganon. Kaya lang… ANAK NG! Hahaha. Bigla akong inantok! BUSET NA YAN! Kung kelan pa malapit na akong matapos! HMP! Nakaamoy kasi ako ng kape e. BUSET! Yun pa naman yun parang pampa-antok ko. SAYANG. Nakakapanghinayang talaga. Medyo madali naman pa naman kasi nga Filipino. HAAYS.

So no choice. Kelangan kong ihinto. Kesa naman manghula ako. Right minus wrong e..

[Ganun din naman yun mga nangyare sa mga susunod pang subject o test. Pero atleast natatapos ko naman na. Hahaha. ]

Yun science, medyo magulo. Yun MATH!! MAS NAWINDANG AKO!! HAHAHAHAHA! Pero atleast kahit papaano yun Reading Comprehension e uki-uki. ] BASTA HINULAAN KO HALOS LAHAT. WAAAH!!

SANA NGA.. Hahahaha.

Natapos ko yun last part ng medyo maaga. Kaya naisipan kong sagutin yun parang survey. Hahaha. Nakakatuwa.

Tatlo lang ata yun Strongly Agree ko dun e. Hahahahaha.

So dahil mas maaga kong natapos yun last part. Naisipan kong mag-CR. Grabe! Puputok na ata yun pantog ko, kakapigil. Haays. Kaya hindi na ko nagdalawang-isip. So ayon lumabas ako. Nga pala, ang ganda ng CR ng NIGS. Ang linis. Parang ngang hindi ginagamet. Hahaha. Linis kasi ii. Tas yun parang mini shower. Pang linis ng puwit pag napupu siguro. Basta kung palalakihin at iibahin lang yun pinto ng bawat cubicle. Iisipin mo na sa mall ka. Hahahaha.

Di lumabas na ko. SH**T! [Talagang nasabi ko yan. Hahaha. Bad. Magagalit nyan si n.. ] Nalimutan kong kung anong room ako!! WAAAAH!! HELP!!! Buti na lang may 2 babaeng na nagbabantay at sakto na sa room ko sila papunta. Hays. Nahiya naman kasi akong bigla na lang pumasok tas hindi naman pala ako dun! HOLY COW. Hahaha. Kaya pagbalik ko e natatawa ako sa sarili ko e. Pangalawang pangyayare na ‘to a. Sana last na.. SANA NGA..

So ayon. Madami na din kaming tapos. Tas magta-time na rin siguro kaya pinatigil na kame. Blab la bla sabi ng proctor. Tas isa-isa na rin kinuha yun booklet, answer sheet, test permit at yun SCRATH PAPER! Elib nga ako e. Pati scratch paper e nilagyan ng name at signature.

Time na para lumabas. YAHOOO! At last! Grabe parang antagal-tagal namen sa loob. Ay matagal pala talaga! Hahahaha.

So lakad-lakad. Nakarating ako sa parang pinaka-highway ng UP. Naghihintay ako ng jeep papuntang SM. Kaya lang tinatamad na kong maghintay at nagmamadali na rin aking peyrents. Naghihintay sila sa SM North. Ayon. Kaya nun may nakita akong jeep. Sumakay na ko. May MRT naman na nakalagay e. Isip ko baka sa Trinoma yun! Hahahaha. May nakasabay pa nga akong UP Student. Journalism. 3^rd year na sya. Hahahaha. Dami kong nalaman. Sabi pa nga nya e. Out of 60,000 ata yun nagtake ng UPCAT last year? 10,000 lang ata yun nakapasa. Basta yun. Hahahaha.

In-interbyu nya yun babae na katabi nya e. Yun anak kasi nya nag-take din ng UPCAT. Nakarecord pa nga. Tas natatawa ako, sabi nun 1 lalaki na kaibigan ata nya. Bakit mo pa tatandaan kung paano pumunta dito? E baka hindi ka na bumalik dito e. Hahahahaha. Nagtawanan sila. Habang ako gulong-gulo. P

Tinamaan ng magaleng! Hindi ata yun. Kinutuban na kong mali ang aking mapupuntahang landas. Hahaha. Kaya bumaba na ko sa may petron! Hahaha. Nagbabaan na din naman yun mga pasahero e. Saka may nakita akong SM na jeep! Kaya lang! BUSET! Lahat ng tao nakikipag-unahan sumakay! 1 jeep lang ata kada 30 mins. ang dumadaan papuntang yun mga papuntang SM e. So medyo naghintay din ako. Kaya lang tumawag nay un nanay ko. Kaya sinabi ko nay un totoo. Na naliligaw nga ata ako. Hahahahahahahahaha. Kaya ayon nagpasundo na lang ako.

Grabe! Napaka-memorable. Inabutan pa ako ng ulan kakahintay sa kanila

SO. THAT’S IT. Natatamad na akong magkwento. Hindi din naman relevant yun mga pinagsasabi ko. Hahahaha.

Sana makapasa pa din ako. Pero kahit anong mangayare, OKS lang.

1 down. Madami pa akong kelangan itake na exams.

Ikaw, anong kwentong UPCAT MO? HAHAHAHA.

“Hinay-hinay lang. Matuto naman tayong mag-break.”

[Mk. 6:30-34]

Hahahaha. Antagal ko din nawala a? As if naman may nakapansin. Hahaha. :p So ayon, ako’y nagbabalik para manggulo. Hahahaha.

Hmmm. Naalala ko yun sabi ni Papa, pag natuto daw ako mag-drive at may budget pa sya. Bibilhan daw nya ko ng kotse! Hahaha. So, ako naman nanlaki ang mga chingkit na mata. Hahaha. sa totoo lang kase gusto ko na din matuto e. Target ko nga sana this summer e magpapaturo ako sa pinsan ko ng magdrive. Para kung emergency e may magdadrive. Saka basta! Na-a-amaze talaga ko pag babae e marunong magrdive.

So ayon. Kung ano-ano tuloy naiimagine ko. Hahaha. Parang gusto ko color ng magiging kotse ko e.. Hmm.. Hahaha. Wala ko maisip. Kahit ano na lang. Hahaha. Ilusyunada talaga o. Hindi pa nga natututong magdrive iniisip na kaagad magiging kotse. Hahaha!

Ngak! Ano nga bang connect ng pinagsasabi ko?? Hahaha. Kaloka!

Kanina kase um-attend kami ng mass sa Antipolo. Hmm. Our Lady of Peace and Good Voyage Shrine ang alam ko yun e. Basta, yun sikat sa Antipolo na church. Naririnig ko lang kase pag pupunta kame e “Antipolo Church”.

Ayon. As usual, hindi na naman naming naumpisahan yun mass. Juskoday! Anlayo kaya ng Valenzuela. Tapos late na din kaming nagising, mga 5:00 am na. Tapos ako, isang malaking, HAHAHAHAHAHA! Almost 2 na kong natulog! Iii.. Hahaha.

Kaya ayon, pero kunware ako hindi napuyat. Kaya pagdating sa kotse, talagang natulog ako. Hahaha. Kaya pag gising ko e nasa Antipolo na kame. Mabuting bata.

So ayon nga diba? Buti na lang e yung mismong sermon e naabutan namin. Sa mga mass talaga yun Gospel at Sermon lang ni Father ang inaabangan ko e. Ang ganda kase. Naalala ko pa nun minsan class namin sa CL. Sabi ni Sir Buddy, yun Gospel daw laging may connect sa buhay natin ngayon. Kahit nga daw mismo sa politics. Kahit daw matagal ng naisulat ang Bible, laging konektado daw sa buhay natin ito. Naks! Nakikinig ako a.

Natuwa talaga ako, kasi nga nataun pang gusto ko ng matutong magdrive yun pinakasermon nya. Mga violations. Here it goes!

First, OVERLOADING. Yan, isa daw sa mga sakit ng tao. Aminado din naman ako e. GUILTY. Tayong mga tao, sa sobrang gusto nating madaming makamit sa buhay. Nalilimutan na natin yun mas importante. Halimbawa na lang sa skul: may sinabi na teacher mo na kelangan nya ng tulong. Kunware sa pagche-check ng mga exams, ikaw narinig mo. As a student, maiisip mo na tulungan yun teacher mo. Pero naisip mo ba na may mga bagay ka din na kelangan gawin? So, dahil hindi mo nga naisip e, nagvolunteer ka. So ayon, pagdating sa bahay namomroblema ka. Ano ang uunahin mo? Yung pagche-check ng test papers o yun project mo na nakaraan month pa palang binigay pero ni isa wala ka pang naumpisahan. Ayan! Timang kase. Hahaha.

Pwede ka namang tumanggi at magpaliwanag ng maayos kung bakit hindi mo magagawa ang isang bagay. Hindi ka perpekto. Computer nga nagha-hang pag andaming files at sabay-sabay ang ginagawa mo. Ikaw pa kaya na tao. Pag hindi mo itinigil yan. Sasabog ka na lang bigla.

Second, DISOBEYING TRAFFIC SIGNS. May in-example si Father na nakakatuwa. Pero mamaya na lang, para yun sa may mga asawa o lovers.

May mga traffic signs din ang buhay. Yun pagkakaron mo ng sakit e traffic signs yan. Kahit simpleng ubo, sipon o sakit ng ulo yan. Ibig sabihin sa sobrang pagod o busy mo e napapabayaan mo na sarili mo. At first, simple lang pero hindi mo mamalayan na habang tumatagal e lumalala na yan.

Eto, natawa ako talaga ko dito. Ito na yun para sa mga mag-asawa o lovers. Yieieie. Sobrang cheeeessssyy! Hahaha. Di ba, may nakikita tayong No U-Turn Sign ba yun? Haha. Hmm. Alam ko, gets nyo na kagad yon.

Sa mga may asawa o may karelasyon.[lalim? ] H’wag daw kayong basta-basta kumakaliwa. Hindi nyo alam kung kelan kayo mahuhuli. Ay correction pala, masamang mangaliwa! Against the law! Saka kayo naman, nakalagay na ngang no u-turn, u-turn pa din ng u-turn. Sige kayo, bigla na lang kayo sumalpok sa pader o puno dyan. Makasira pa kayo ng property. Gastos pa.

Last but not the least, OVERSPEEDING. Nun pauwi na kami e nag NLEX kami? Hindi ako sure kung NLEX nga ba yun. Nagising kasi ako nasa expressway kami dumaan. Hahaha. :p

Ayon. Overspeeding. Tao parang laging hinahabol ng taga. Hahaha. Laging madali. Kung pwede lang magawa na lahat e gagawin na sa iisang panahon.

Speaking of NLEX, ang mga driver daw pag sa NLEX. Di ba may speed limit ba tawag dun? Hahaha. Na dapat 3 hindi bababa sa 110 km/h ata yun speed mo.Tas ikaw, alam mong dapat ganon mas mababa sa limit yun ginawa mo. Tas pag sa highway lang ambilis naman. Na-experience ko minsan na sa jeep, humaharurot! Nakikipagpatintero ata kay kamatayan. Kung gusto nyong magpakamatay, wag kayong mandamay! [Ngak! Nagalet? Hahahaha. ]

Hinay-hinay lang. Kung kelangan mabilis, ‘di yun ang gawin mo. Hindi kung kelan dapat maghinay-hinay e saka ka parang nagmamarathon. Matuto naman tayong mag-break. Sabi nga sa mga driver. MAKALIMUTAN MO NA LAHAT WAG LANG ANG BREAK. Natural, ikakapahamak mo pag nakalimutan mong magbreak. Saka, kelangan talaga ng tao ang break. Ang tao parang makina; umaandar at kelangan din ng pahinga. Minsan sa sobrang gamit daw nga ng isang gamit e madali itong nasisira.

Marami pang mga violations tayong nagagawa sa ating buhay. Ang ilan nga dito e ang Overloading, Disobeying Traffic Signs at Overspeeding. Sa buhay natin marami tayong haharaping mga sitwasyon na minsan e hindi natin alam kung anong dapat itugon dito. Pero kahit marami tayong magawang violatons e andyan pa din si Papa Jesus, na handang magpatawad at tanggapin tayong muli. Pero sa dapat violation na nagagawa natin e dapat may lesson tayong matutunan. Ginawa ang mga batas para sundin, hindi para baliin. [Ngak! Saan ‘to galing?! Hahaha. Walang connect. ]

Ayan. At last, natapos din.

[07.19.09]

Wala ka pang anak,

Pero alam mo na

Kung paano mag-alaga

Ng isang isip-bata.

Akala ko pa nga noong una,

Ikaw ay may pagka-“ganun” nga.

May pagka-masungit ka din kase,

At nali-link ka pa sa isang kapwa mo lalake.

Simple lang tayo noong una,

Pangkaraniwang tao lang

Para sa isa’t isa.

Ni ‘ha’, ni ‘ho’ - wala.

Hindi ko nga inaakala,

Na magiging ganito tayo.

Para kasing hindi seryoso.

At para lang din laro.

Madami naman dyan iba.

Pero bakit nga ba ako ang napili mo?

Hindi ako mabait, alam ko.

Pero pinipilit kong maging masaya ka.

Hindi man ako ang tunay mong anak,

Lab din kita katulad ng “papa” ko.

Hindi man din kita tunay na ama,

Nag-iisa ka namang itay ko.

xoxox

[06.20.08]

Ang hirap alalahanin at sabihin kung kelan talaga ako huling naging masaya. At kung naging masaya nga ba ko?. Malaki ang posibilidad na bilang tao, ako ay nakangiting aso sa mga panahong inaakala ng iba ay tunay nga akong masaya. Minsan, ako mismo, naniniwala sa panlabas kong anyo. Nag-aastang walang problema at ayos lang ang lahat ng mga bagay. Natural na lang siguro ‘yun. Dahil mas madaling magkunwaring masaya ka, kesa magpaliwanag kung bakit ka malungkot. Pero, kahit bihis na bihis ng magagandang ngiti, hindi ko pa rin maikubli ang nagtatagong kalungkutan.

Sino ba kasi may pakana na kelangan nating magpanggap na masaya?

Nitong mga nakaraang araw, namuhay ako na ang iniisip lamang kung magiging masaya nga ba ako sa susunod pang mga araw at hindi maubos ang oras ko sa mga walang kabuluhang bagay. Madalas akong nagkukulong sa kwarto. Sa kadahilan na rin na madami ang kelangan gawin. At mga bagay na sadyang gumugulo sa isipan ko, pero hindi ko naman talaga alam ang dahilan kung bakit ako nag-iisip. Samantalang, hindi ko naman dapat isipin.

Ang gulo ko talaga.

Sigurado kaya ang  mga taong nakapaligid sa ‘kin na masaya ako?

Palagay ko… HINDI. Maaaring naguguluhan lang ako. O sadyang magulo lang talaga. Pero napagtanto ko din na masyadong marami akong ginagawa at iniisip na mga bagay na dapat at kelangan patunayan. Namumuhay ako sa sukatan na ginawa ng iba. Madalas kong tanungin ang sarili ko kung naging masaya nga ba ako. Sa maraming panahon na hindi ko magustuhan ang sagot ay agad akong iisip ng paraan o bagay na inaakala kong makapagpapasaya sa ‘kin. Bihirang magtugma ang taas ng aking layunin sa taas ng aking narating. At sa oras naman na magtagpo ang dalawang ito, tatanungin ko ulit ang aking sarili kung masaya na ba ako?. At babalik ulit ito sa sagot na hindi. Doon magsisimula ulit ang paghahanap ko ng saya.

Ikaw, masaya ba?

Hindi lahat ng ating gusto ay magiging totoo. Laging may kulang. Kung kaya ko lang isipin, siguro mas masarap ang tulog ko.

Hindi iikot ang mundo ayon sa ating gusto. Pero pwede nating sabayan at mapakinabangan hanggang sa mahilo tayo sa ikot ng mundo. Alam kong wala pa akong alam sa buhay. Maaring napailing at hindi ka na sang-ayon sa mga bagay na nabasa mo.

Pero kahit ganun, naniniwala akong hindi dapat sukatin ang ating buhay ayon sa dami ng beses na naging masaya tayo.

Para maging masaya tayo, kelangan lang nating tanggapin na hindi lahat ng bagay na ating gusto ay makukuha natin at hindi sa lahat ng oras ay lagi tayong masaya.

“Kelangan ko lang makuntento kung ano ang meron ako.”

“ BEE HAPEE ”

[06.11.09]

“Life is a big redundancy of what you make it.”

Hays. Nalalabi na ang oras ko. Ilang araw na lang magpapasukan na.. pero hanggang ngayon wala pa din nagbabago sa buhay ko. Paulit-ulit na lang. Nakakapagod. Nakakasawa…

Labinlimang taon na kong epal at pabigat. Ang tanda ko na pero parang wala pa ring saysay at patutunguhan ‘tong “buhay” ko..

Mukha na kong timang. Palagi na lang nakahilata, nakaupo, nakahiga. Kain – tulog – computer. Nakakapagod na din maging tamad. How ironic? Pero totoo.

Pathetic…

Kikilos lang ako ‘pag gusto ko. Kikilos lang ako ‘pag inutusan ako. Pero magdadabog pa yan.

“Anu ba?! Kelangan pa ba yan mga yan?! BATUKAN KAYA KITA!! MAG-ISIP KA NGA!!”

Kelangan ko na ‘tong gamutin. Baka lumala pa lalo ‘tong sakit ko – ang KATAMARAN.

“Kapitan Sino!! HELP!! Haha!”

Kaya napagdesisyunan ko maging masipag naman kahit papaano. Iiwasan ko na yun paghihilata at paghiga sa sofa. Haha! Para naman pumayat-payat pa ko. Bwahaha.

Saka feeling ko nabo-bobo na ko.(kelan ba hinde?)

Sabi nga nila, mas lapitin ka sa sakit kung tamad ka.

Napagtanto ko na din kasi wala akong patutunguhan kung parati na lang akong ganito.

Saka ayoko naman maging babaeng bersyon ako ni Juan.

“ANO KO? JUANA TAMAD??! NO WAY!!”

Siguro ito na talaga! Ito na ang panahon. Gawin ang mga dapat gawin. Tapusin na ang dapat tapusin. Kelangan kong mabuhay ng matiwasay at hindi tulad ngayon.

Pero…

Bukas na lang… Katamad e… Hahaha!

Paalam!

[05.26.09 - 08:26 pm]

“Life is so unfair.”

Palagi ko na lang naiisip. Bakit nga ba ganun? Wala sigurong magiging fair o magpapantay? Parating may lamang o kulang.

Aminado akong madami akong hinanakit sa buhay. Kaartehan. At demanding akong nilalang. Hindi ko lang sinasabi pero sa loob-loob ko, nagwawala na. Nagpupumiglas na masabi kung ano man ang nararamdaman at gustong sabihin.

Hindi ako masalitang tao. Kinikimkim ko lahat ng nararamdaman ko. Kapag hindi ko na kaya, bigla na lang sasabog. Makikita mo na lang ako nasa sulok.

Kadalasang sinasabi nila matapang ako, malakas. Pero nagkakamali sila. Oo. Pinipilit kong maging malakas kahit alam kong hindi ko na kaya. Kadalasan pa nga, ako na ‘tong may problema, ako pa nagpapalakas sa ibang tao.

Ang hirap din minsan. Akala nila, sa kadahilanan matapang ako, na kaya kong dalhin ano man ang nararamdaman ko, wala na kong maasahang tao na makapagbigay ng lakas ng loob.

“Parang sa isang iglap, nawalan ako ng kaibigan o kakilala. Mistulang ako’y isang estranghero na napadpad kung saan.”

Alam ko masamang umasa. Pero totoo naman na ‘pag may ginawa kang isang bagay, maiisip mo pa din na sana may kapalit.

“Puro na lang ba ako? O sadyang walang taong gustong magpalakas at dumamay sa ‘kin?”

Pero kahit ganito ang buhay ko, masasabi kong masaya pa din ako.

CHEMPRE!

Lalu na’t napatunayan kong may isang tao pa rin na nagtitiyaga at nakapagbibigay ng saya at lakas ng loob sa ‘kin.. (Hmm.. Alam mo naman kung sino ka. )

Saka hindi naman talaga lahat ng gusto natin pwedeng makuha.

Katulad lang din naman na: hindi lahat ng gusto nating pagkain e makakain natin sa parehong panahon. Isa-isa lang. Dapat tayong makuntento kung anu man ang meron tayo.

“It’s not counting what we have; it’s loving what we have.”

Haaays. Ganito talaga ang buhay. Up and down. Parang gulong.

Paikot-ikot hanggang sa mahilo ka.

Kagaya ngayon, hilo ka na sa pinagsasabi ko. Hahaha! Behlaat!

[O5.16.09-9:12pm]